Nie potrafię spokojnie słuchać historii, w której jedno z bliźniąt zostaje skazane na śmierć, bo okazało się „niepotrzebne”. Jest we mnie głęboki sprzeciw wobec świata, który uczy się mówić o śmierci dziecka językiem komfortu, wyboru i „rozwiązania problemu”. Bo żadne życie nie jest nadmiarem. I myślę dziś z bólem także o kobietach, które w chwili lęku i bezradności spotkały bardziej procedurę niż miłość. Bardziej instrukcję niż obecność. Są historie, po których cywilizacja powinna uklęknąć i długo milczeć.

Podstawowym prawem człowieka jest prawo do życia! Dlatego zawsze będę promować życie, a zwalczać antyludzką lewicową agendę, która prowadzi wprost do dzieciobójstwa. Jest cywilizacja życia i jest cywilizacja śmierci. Jest dobro i jest zło!